گفتی: برمی گردی

گفتم : کی ؟

گفتی : وقتی لک لک ها بیایند و بوی شکوفه های نارنج از شاخه ها سرریزشود .

گفتم : اگر نیامدی چه ؟

گفتی : مگر می شود باران نبارد ؟

گفتم : نه

گفتی : پس به آسمان ایمان بیاور و رفتی ...

نمی دانم تا کی باید شبحت را در چهارچوب در تصور کنم و با رویایت دست هایم

را گرم نگه دارم ؟

هر شب کنار پنجره می نشینم تا بیایی و برایم خط بنویسی ...

سرخ، آبی، سبز، کلمات را وقتی مینوشتی هر کدام اناری میشد و

توی آسمان ابر و بادها چرخ می زد.

وقتی خط می نوشتی پرستوها ردش را می گرفتند تا در گردباد مسیر کوچ را

گم نکنند و من دلواپس

دست هایت بودم که مبادا همراه آن ها برود و دیگر برنگردد.

یادش بخیر ! آن شب ستاره و آرزو، قلم و کاغذ گرفته بودی و با جوهر سرخ

می نوشتی :

گفته بودم چو بیایی، غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود، چون تو بیایی

گفتم : چرا ؟

به قوهای وحشی دوردست اشاره کردی و گفتی :

فردا خط سوم را می نویسم.

از حرفهایت سر درنیاوردم. می دانی که من زبان پرنده ها را نیاموخته ام و هروقت خواسته ام آوازی

بخوانم به لکنت افتاده ام .

یادت هست ؟ بچه که بودیم قاصدک ها را هوا می دادیم تا سلام ما را به خدا

برسانند.

من زیر سنگینی نگاه مردم خم شده ام و زنبیلم مثل تابوت آرزوهایم خالی

مانده است.

آخر از آن وقت که تو رفته ای دختران شمال شهر چفیه را طور دیگری معنی

می کنند و باجه تلفن پر از

قرار ملاقات شده است.

نمی دانم اگر مرقد آقا آغوش نمی گشود، اصحاب صفه ی انقلاب، شب ها

کجا می خوابیدند ؟

ناراحتت کردم نه ؟! اما واقعیت دارد ...

نمی دانم چرا سهم من از تمام پنجره ها رویایی بود که با چمدانت به سفر رفت

و از کفش هایت

" چرا غروب " در جا کفشی باقی ماند ؟

حرف های زیادی برای گفتن مانده، اما به سراغ هر واژه که می روم حقیر

می شود و در جوی روزمرگی

آیا چشمه ای را می شناسی که عطش خواستن های مرا تاب بیاورد و

قایق کاغذی شعرهایم را تا

من که چشمم از این چشمه ها و چشم ها آب نمی خورد، بهتر نیست

شعرهایم را گریه کنم در

مهتاب ؟!

ماه حتما خواهد دید و برایت گزارش محرمانه ای خواهد فرستاد ...

کاش جایی بود تا دلتنگی هایم را به باد می دادم و